“Wanneer ben je authentiek genoeg om iets op het internet te mogen zetten?”

Sinds drie maanden blogt Boris Bischoff (21) namens Vice The Creators Project over kunst- en cultuur gerelateerde onderwerpen. Daar ondervindt hij de moeilijkheden bij het bereiken van een groter publiek en tegelijkertijd inhoudelijke informatie overbrengen.

“Tijdens mijn studie Art Science aan de kunstacademie in Den Haag ontdekte ik dat de kunst die ik daar maakte te veel in een hoekje verstopt werd, het was heel erg abstract. Het liefst wil ik contact maken met een groter publiek. Bij The Creators Project (TCP) wordt kunst op een aantrekkelijke manier weergegeven, en juist in het huidige klimaat is het nodig om kunst te ontdoen van het ietwat slechte imago. Veel mensen denken dat kunst alleen uit rare expressionistische muziek en schilderijen bestaat. TCP houdt kunst toegankelijk maar ook serieus, en daarom besloot ik er te solliciteren als stagiair.

Foto: Daan Keijzer
Foto: Daan Keijzer

“Bij sommige artikelen, zoals het interview over het kunstwerk dat over kindermisbruik gaat, lijkt het mij heel gaaf om iets toe te voegen aan de discussie die er in de media heerste, en dan helpt het als je veel gelezen wordt. Vaak merk je alleen dat de wat serieuzere onderwerpen, zoals dit artikel over kindermisbruik dan, minder gelezen worden, wat ook logisch is. Artikelen met wat makkelijkere onderwerpen, zoals het artikel over hiphopteksten verwerkt in klassieke schilderijen, worden gewoon sneller opgepakt. De grote massa wordt liever vijf minuten vermaakt met hiphopschilderijen, dan uitgedaagd of geprikkeld door een discussie over kindermisbruik, en dat is iets waar je rekening mee moet houden. Het gaat erom dat je die twee weet te combineren: de aandacht van een grotere groep vangen én tegelijkertijd iets wezenlijks willen bijdragen aan een of ander onderwerp.”

“Elke website bestaat weliswaar op dezelfde plek, op het internet; het lijkt alsof ze naast elkaar staan, maar in real life hebben zij een heel ander netwerk. Ik profiteer van dit feit, maar ben hier ook wel eens slachtoffer van geworden. Soms baseer ik stukken op onderwerpen die ik gevonden heb via een Engelse website met een andere (Engelse) doelgroep. Als ik dat onderwerp vervolgens in het Nederlandse web introduceer, spreek ik een hele nieuwe groep mensen aan met een voor hun nieuw idee. Maar andersom zijn er ook andere redacteuren die stukken baseren op mijn artikelen. Dit spel spelen sommige redacteuren een stuk luier dan andere door bijvoorbeeld informatie van netwerken te halen die wel heel dicht bij hun eigen liggen, en dan denk ik aan dichterbij qua taal maar ook dichterbij qua onderwerpskeuze en doelgroep. Toch doen zij hetzelfde als ik, als je helemaal uitzoomt, en daar bevindt zich een grijs gebied waar discussie over te voeren valt. Wanneer ben je authentiek genoeg om iets op het internet te mogen zetten?”

“TCP bevindt zich volgens mij in een grijs gebied, we presenteren ‘serieuze’ kunst maar ook de wat toegankelijkere dingen, en die combinatie lijkt mij heel belangrijk. Als er alleen maar serieuze en ernstige informatie verschijnt, gaat niemand het meer lezen. Het moet wel leuk blijven.”

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s